www.koczala.hiazintus.com 

Jacek Bublewicz

Samson Silacz

Dzien caly szalala potezna wichura. Wiatr rzucal ciezkimi kroplami deszczu w okna trzeszczacych chat, wprawial w nieregularny ruch rozwichrzone korony drzew, ktorych mlode listowie przeszyte strachem poddawalo sie jego mocy. Pusto bylo na ulicach. Niewielu wychodzilo w taka pogode na dwor, a ci, ktorzy z roznych przyczyn musieli wyjsc z przytulnych murow domow, wracali pozniej do nich przyspieszajac kroku.

Nastal wieczor, a wraz z nim niesamowita cisza. Dziwnie bylo wsluchiwac sie w nia po tak bogatym korowodzie dzwiekow. Dym z kominow chat unosil sie niemal pionowo ku gorze, pochylajac sie nieznacznie w kierunku wschodnim.

A od zachodu zblizal sie wolno pas mrocznych chmur, z glebi ktorego wynurzaly sie grozne odglosy burzy. Wkrotce nad sama wsia rozlegly sie grzmoty, a siec blyskawic rozjasniala swym razacym blaskiem ciemnosci nastalej juz nocy.

W pewnym momencie wstrzasnal mieszkancami potezny huk, silniejszy i gwaltowniejszy od poprzednich. Kilka osob odwaznie wyszlo na prog domu z zamiarem sprawdzenia, co sie stalo. Przerazili sie tym, co ujrzeli. Szybko rozniosla sie po domach wiadomosc, blyskawicznie zebrala sie grupa ludzi przepelnionych checia pomocy. Palil sie kosciol.

Z wielkim poswieceniem wynoszono z plonacego kosciola oltarze, obrazy i inne religijne przedmioty. Walil sie dach, drewniane sciany przemienily sie w czerwony, plomienny zar. Trudno bylo opanowac ogien. Ze smutkiem patrzono na ginacy w plomieniach kosciol.

- A gdzie Samson?! - wykrzyknelo kilku przerazonych ludzi.

- Gdzie Samson? - roznosilo sie pytanie.

Nie bylo go widac wsrod wyniesionych przedmiotow. Oczy wszystkich zwrocily sie w kierunku drzwi kosciola. Wiedziano, ze wejscie do niego zakonczyc sie moze smiercia.

Nagle, ku niewyslowionemu zdziwieniu wszystkich, z wnetrza plonacego kosciola wychodzila drobna istota trzymajaca w swych spracowanych rekach pewna rzezbe.

- To Hildegarda. Nasza Hildegarda! - podniosly sie glosy.

W pospiechu podbieglo do niej dwoch mlodych ludzi i pomoglo wydostac sie kobiecie z zagrozenia.

Ciezko oddychajac, z nadpalona bluzka, z drzacymi dlonmi, a jednak pelna radosci spogladala swymi jasnymi oczyma na zebranych wokol znajomych, a w chwile pozniej skierowala swe oczy ku twarzy wyniesionej przez siebie postaci.

Tak. Nasza drobna Hildegarda uratowala silacza Samsona.

A byl to dzien 19 maja 1891 roku - tragiczny, a jednak z iskierka radosci.

^nach oben ^

Startseite

Bücher

Texte

Alte Bilder

Urkunden

Links

Kontakt

Werbung