www.koczala.hiazintus.com 

Jacek Bublewicz

Kamień Graniczny przy Pietrzykowie

Wielką pasją człowieka jest ustalanie granic, a jeszcze większą - obrona i powiększanie granic już istniejących. Także u nas, na małym skrawku ziemi, możemy każdego dnia obserwować tę dziwną namiętność.

Mówi o niej także stara pietrzykowska legenda, która zarazem ostrzega nierozważnych przed brakiem umiaru.

Majątek Pietrzykowo, który znajduje się w najodleglejszej północy naszego powiatu, należał kiedyś do jednej hrabiny. Jej nazwisko jest już dzisiaj nieznane. Większą część swego życia spędziła ona w swoich posiadłościach położonych w sercu Niemiec. Do Pietrzykowa przyjeżdżała tylko wtedy, kiedy jej obecność była konieczna.

Przy całym swoim bogactwie była hrabina jednak skąpa i nieczuła. Próbowała na gwałt powiększać swą posiadłość, a każdy środek do tego celu był dla niej dozwolony.

Kiedy ponownie przebywała w Pietrzykowie, pokłóciła się z gminą Brzeźno o pole leżące na granicy ich posiadłości. Chociaż skąpa hrabina wiedziała, że to pole do brzezian należy, kazała swoim parobkom zaorać je i uprawiać. Zastrzeżeniami prawych właścicieli nie przejmowała się. W końcu nie pozostało brzezianom nic innego, jak wezwać na pomoc sędziego. Sędzia poprosił hrabinę i jej przeciwników o zjawienie się w uzgodnionym dniu na polu będącym przedmiotem kłótni.

Punktualnie o ustalonej godzinie stawili się brzezianie, lecz hrabina kazała na siebie jeszcze długo czekać. Właśnie kiedy sędzia chciał przyznać pole brzezianom, pędząc przez pola na swym wierzchowcu, nadjechała hrabina.

Już z daleka wołała z szyderczym uśmiechem:

- To pole jest moje!

Sędzia, który był człowiekiem sprawiedliwym, potrząsnął z dezaprobatą głową. Jednak hrabina pragnęła złożyć świętą przysięgę na to, że to pole od dawna do jej pietrzykowskiej posiadłości należy. Trzymając w lewej ręce szpicrutę i cugle, uniosła swą prawą dłoń do uroczystej przysięgi.

Niemal już złożyła przysięgę i Boga na świadka wzywała, aż nagle jej pąsowa ze chciwości twarz zrobiła się trupio blada. Cugle i szpicruta wyśliznęły się z jej ręki, a ona sama, bluźniąca Bogu kobieta, upadła z głuchym odgłosem bólu nieżywa z konia. Spadając, uderzyła trzymaną jeszcze do przysięgi prawą ręką w leżący na samej granicy pól kamień, który od tego dnia ukazuje odcisk tej ręki. Kamień ten leży jeszcze dzisiaj w tym samym miejscu i znany jest w całej okolicy pod nazwą Kamień Graniczny.

^do góry ^

Strona główna

Publikacje

Wybór tekstów

Stare fotografie

Najstarsze dokumenty

Linki

Kontakt

Reklama